Koningsdag

Hollen of stilstaan; niet voor niets heb ik ooit voor deze titel gekozen, want ik wist dat het bij mij altijd zo zou gaan. Er zijn tijden dat ik overal inspiratie in zie en makkelijk een verhaal uit mijn mouw schud, en er zijn tijden dat dat gevoel compleet wegzakt. In zo’n tijd bevind ik me nu. Het is niet zo dat ik in de lappenmand zit of depressief ben, of niets meemaak. Maar ik loop over iets te broeden, en dat komt er nog niet uit.

Ondertussen tikt de tijd door. April is alweer bijna voorbij. De lente komt dit jaar maar aarzelend op gang, althans wat betreft de temperatuur. Maar vandaag was het heerlijk! En dat uitgerekend op Koningsdag, echt een kadootje. De jaren dat we met vier zenuwachtige kinderen ’s morgens vroeg naar de stad fietsten om ballonnen op te laten voor de koningin, liggen ver achter ons. Die kinderen zijn al volwassen, Koninginnedag werd Koningsdag en ballonnen oplaten mag niet meer vanwege de milieuvervuiling. Daar zit ook wel wat in. Ik ben er nooit goed in geweest om met een kleedje op de vrijmarkt te gaan zitten. De enkele keer dat ik het wel deed, viel de opbrengst me zwaar tegen.. . Maar ik heb dit jaar toch de zolder opgeruimd en de nodige spullen aan een dochter gegeven. Zij zet zich samen met een team in voor de bouw van een school in Afrika, en zij zouden een kraam bemannen op een vrijmarkt in Ede.

Samen met m’n jongste dochter fietste ik daarheen vanochtend. Het was heerlijk weer, helemaal niet zo koud als ik dacht. Toegegeven: we waren niet zo vroeg. Maar ik heb zelf rommel zat in huis, dus waarom zou ik voor dag en dauw naar een rommelmarkt gaan? Elf uur was een prima tijd. Even dachten we dat er meteen al narigheid was, omdat er een brandweerwagen met luide sirene de straat in kwam rijden. Maar dat bleek bij de vrijmarkt te horen; kennismaken met de vrijwillige brandweer, en rondjes rijden in een brandweerwagen. Janine ergerde zich verschrikkelijk aan de sirenes.

Zelf ergerde ik me vooral aan de schuifelende massa mensen voor me, achter me en naast me. We zochten snel de ruimte op en die was er gelukkig ook. Eigenlijk kwam ik vooral om dochter Hanna met haar vrienden te ontmoeten, maar we konden hen niet makkelijk vinden. Janine wilde dingen kopen. Dat werd dus toch slenteren langs de vele kleedjes en kraampjes. Ik zag echt niks liggen van iets wat ik nodig had, behalve stapels verpakte luxaflexen. Gauw Gerard gebeld of hij de maten kon doorgeven van de luxaflexen thuis die al tijden kapot zijn. Helaas lagen die er natuurlijk net niet tussen. Janine had meer succes, ze vond een paar interessante cd’s, dvd’s, en oude LP’s. En we vonden de kraam van Hanna! Enthousiast stonden die hun koopwaar aan te prijzen aan het langs lopende publiek. Grappig om verschillende spullen van ons thuis daartussen te zien. Bij het kledingrek herkende ik de kleren van Hanna. Zelf vond ik een leuk bloesje in hun kraam en een mooi boek. En zo werden onze tassen langzaam steeds voller.

Af en toe probeerden we aan de drukte te ontsnappen. De zon scheen en het was zacht. Je kon heerlijk in het gras zitten onder mooie wit-bloesemende bomen. Ik keek naar al die mensen die daar liepen met hun kinderen naast hen, in buggy’s en kinderwagens. Oudere mensen in scootmobielen probeerden er doorheen te komen, moeders liepen druk te bellen (waar hadden ze het toch allemaal over?), opa’s en oma’s hielpen met de verkoop of pasten op een kleinkind. Het was gezellig druk zoals dat heet. Maar zelf werd ik er vooral moe van, net als vroeger. Ik vind het leuk om bekenden tegen te komen en gewoon een beetje te kijken, maar veel bekenden zag ik niet onder de Edenaren. Nou ja, na een paar uurtjes vonden we het tijd om lekker terug te fietsen, langs weilanden met geitjes en lammetjes. We zagen zelfs een moeder Alpaca met haar kleintjes lekker grazen in de wei.

Eenmaal thuis overwoog ik om ook nog naar het centrum van Wageningen te gaan, om daar bekenden te zien en misschien nog wat leuks te kopen. Maar ik was moe en hongerig en ach, thuis was het ook prima. Tevreden zat ik in de tuin, in gezelschap van Gerard en één van de poezen. Wat een rust! Ik las bij de nieuwsberichten op mijn telefoon dat de koninklijke familie het goed had gehad in Rotterdam, gelukkig! Maar ook dat er ergens in Nederland een prikkelarme Koningsdag werd georganiseerd, speciaal voor kinderen die niet tegen zoveel prikkels kunnen. Dat lijkt me ook nog weleens wat, ook al ben ik geen kind meer. Maar nu kon ik nagenieten, en dat was me na alle drukte ook wat waard. En ik kreeg zin om een blog te schrijven, maar dat hadden jullie als lezer ondertussen ook allang gemerkt…