Ziek in de vakantie

Het is een stralende dag in mei. Heel de dag hoor ik al vogels fluiten. Het is best rustig in de buurt, geen kinderen of scholieren die met een hoop kabaal naar school fietsen door onze straat. Het is meivakantie, de tweede week alweer, en ik lig ziek op bed. Na een week keelpijn en een schorre stem, werd ik vannacht echt ziek. Koorts, hoofdpijn, misselijk… Stom, en dat in de vakantie! Het weer nodigt nou net uit om een eind te gaan wandelen of te fietsen of een leuke stad bezoeken. Maar helaas, dat zit er niet in.

Ik zal me niet in zelfmedelijden wentelen. Ik ben de enige niet, weet ik inmiddels. Daarbij zijn er best wel wat kennissen zodanig ziek, dat ze in het ziekenhuis liggen. Dat is veel erger dan een tijdelijke keelontsteking! Maar ik vind het wel jammer om zo weinig te kunnen doen. Ik had nog wel wat plannen voor deze week.

Toch ontdek ik vandaag dat het ook z’n voordelen heeft om op bed te liggen. Ik hoor de hele dag al een soort fluitconcert vanuit de bomen, klinkt heel gezellig! Het is net alsof ik op vakantie ben in een huisje in het bos. Als ik naar buiten kijk, wordt dat beeld bevestigd. De kastanjebomen voor ons huis zijn op z’n mooist nu; frisgroene blaadjes en witte toortsen. Ze steken prachtig af tegen de helderblauwe lucht.

Wat ook fijn was, dat ik thee op bed kreeg en zelfs een bak koffie. Jammer genoeg voor Gerard had mijn maag daar geen zin in, in koffie dus, maar wel heel lief van hem. Eten was ook niet aan mij besteed vandaag, voordelig dagje zogezegd. Morgen haal ik de schade wel weer in. Ik drink wel veel, want ik hoor m’n moeder dat nog tegen me zeggen: ‘Een mens kan wel een week zonder eten, maar nog geen dag zonder vocht!’.

Ik heb inmiddels al zoveel geslapen vandaag! Niet normaal, maar mijn lijf vraagt erom. Dus geef ik maar toe. Gelukkig heb ik vorige week al het nodige aan gezelligheid afgewerkt: oppassen, Gerard z’n verjaardag gevierd met familie, naar mijn schoonmoeder, naar mijn vader, naar onze dochter in Leiden met onze jongste dochter.

Het mooie is eigenlijk wel dat ik even op hou met rennen en dingen uit handen geef. Eigenlijk best fijn. Lag ik vannacht nog te tobben wie nou de boodschappen moest doen als ik het niet kon…kwam daar vandaag zomaar een oplossing voor. Ik vroeg het aan Gerard en Janine, en ze zeiden allebei ja! Op hun tijd en op hun manier, maar ze deden het. Gewapend met een lange boodschappenlijst en de nodige tassen, vertrokken ze samen gezellig naar de supermarkt. Zie je wel, ze kunnen het best! Kon ik weer even liggen en weer een dutje doen.

Ik ben ook dankbaar voor iets simpels als paracetamol, het dempte de ergste hoofdpijn en ik knapte er van op. Gerard had het voor me opgelost in een glas water, bah. Zo neem ik het nooit in, maar hij stond erop dat ik het opdronk, en dat heb ik dus maar braaf gedaan. Hij geniet er op zijn beurt trouwens van dat hij heel de dag tv kan kijken, zonder dat ik me eraan stoor of me bemoei met met wat hij doet. Er is genoeg te zien, zegt hij altijd, daar hoef je de deur niet voor uit.

Inmiddels lig ik weer rillerig in bed. Echt ideaal is het niet, ziek zijn in de vakantie. Ziek zijn is nooit ideaal, maar het brengt me weer even terug naar de basis: rust, rust, rust, en verder de dag maar nemen zoals die komt.