Afgestudeerd en dag eetstoornis!

Vandaag in mijn blog het verhaal van onze dochter die pas afgestudeerd is. Zij en ik hebben de nodige overeenkomsten: allebei als vierde geboren in een druk gezin, gevoelig, creatief, leergierig, en…allebei gevoelig voor anorexia…Mijn grote angst dat één van onze kinderen ook een eetstoornis zou krijgen, werd waarheid in 2015. Ik kon het hoofd maar net boven water houden in die tijd, maar het moest! We hadden ook nog andere kinderen die aandacht nodig hadden, en ik wilde natuurlijk niets liever dan dat zij weer beter zou worden. Ik wilde mijn vrolijke kind weer terug!

Het waren een paar zware jaren. Tot op vandaag ben ik dankbaar voor de hulp die zij en wij kregen*! Zo anders dan in de tijd dat ik aan hetzelfde leed. Ik ben heel bang en ongerust geweest, maar langzaam ging het beter. Ze begon weer te leven en probeerde te studeren. Op een dag besloot ze -na enige aarzeling- een andere studie te gaan doen, Pedagogiek. Precies dezelfde als ik destijds, maar wel in een andere stad. En ze ging op kamers wonen. Net als toen mijn andere dochters op kamers gingen, was ik heel verdrietig en moest ik huilen toen ze wegging… Maar uiteindelijk pakte het goed uit, was het de beste stap die ze had kunnen maken. En kijk nu, vier jaar later staat daar een prachtige gezonde jongedame haar diploma in ontvangst te nemen! Klaar om haar kennis en levenservaring uit te delen aan anderen, die het soms ook zo zwaar hebben in hun leven.

Dit is haar verhaal, wat ik met enige trots graag wil delen.

“Het leven zit vol contrasten. Donderdag nog rende ik op de vroege ochtend een hardlooprondje om vervolgens mijn masterdiploma in ontvangst te mogen nemen. Twee dagen later lag ik ziek op bed, te moe om op mijn benen te staan. In 2015 bleek eenzelfde buikgriep het begin van een eetstoornis. Tijdens mijn examenjaar namen de onrust, gedachten over eten en vermoeidheid sluimerend toe. Enerzijds was ik ontzettend bang om te zakken en tegelijkertijd had ik geen idee welke studie ik het beste kon gaan doen. Ik maakte mezelf met al mijn gevoelens steeds kleiner, terwijl de negatieve, strenge stem in mijn hoofd groter en groter werd. Onderliggend: onvrede met mezelf en angst om op eigen benen te gaan staan. Ik moest van alles, maar kon steeds minder, tot ik noodgedwongen stil werd gezet.                                                                                 

Terwijl ik amper besefte hoe ik er lichamelijk en geestelijk aan toe was, ervaarde ik rust bij het feit dat ik hulp kreeg vanwege mijn eetstoornis. ‘Voed jezelf met liefde’ schreef ik op mijn placemat ter aanmoediging om goed voor mezelf te zorgen. Ik leerde hoe ik in kleine- en in grote dingen keuzes kon maken gericht op herstel, al deed ik dat ook vaak genoeg niet. Maar er kwam een moment waarop ik – opnieuw verzwakt door een griep- besefte hoe bang ik was om mijn leven te verliezen. Vanaf dat moment wilde ik nooit meer deze zwakte voelen en besloot ik in 2018 het roer om te gooien en in Leiden te starten aan Pedagogische Wetenschappen. Ik wilde me weer levendig voelen, zoals passend bij mijn naam.                                                                                                                

Nu ik ben afgestudeerd besef ik opnieuw wat een wonder het is dat mijn lichaam na al die jaren gezond is geworden. De woorden op mijn placemat zijn inmiddels (letterlijk) mijn lijfspreuk geworden. Ik ben dankbaar voor de rust en ruimte die ontstaan nu ik weer even ben stilgezet door een griep als deze en ben me meer bewust van de kleine (en grote) dingen. En hoewel ik geen idee heb wat de morgen mij zal brengen, brengt juist die onwetendheid nu geen angst meer teweeg, maar een gevoel van berusting. Want ik leef met open armen, waardoor ik in staat ben om te ontvangen en uit te delen. En elke dag, of deze nu regenachtig is of vol zonnestralen, blijf ik geworteld in de Liefde. Ik voel het leven stromen.

Anne Bressers: jij weet wat het is om echt te luisteren!

Rachel Plak: Je bent een sprankelend mens! Dankjewel dat je me aanmoedigt om mijn creativiteit de ruimte te geven!

Rineke van Eijk – de Muijnck: jij durfde het na al die jaren aan om je gevoelens te omarmen en jezelf rust te gunnen. Je bent zo puur en ik geniet enorm van je schrijftalent! https://lnkd.in/ec-e5P4F“

*Heel veel dank aan alle begeleiders van Rintveld (‘Het Rintveld’ zei ik altijd, waarop mijn dochter altijd zei: Nee mam, het is Rintveld!) en later voor mijzelf aan Human Concern. Beter dan daar had ik het niet kunnen treffen om verder te komen!