Examenstress

Vandaag maakte Maarten zijn laatste examen. Het is het laatste en tevens moeilijkste vak voor hem: namelijk Nask (een combinatie van natuurkunde en scheikunde). Met frisse tegenzin vertrok hij op de fiets richting school. Ik kon het niet laten om hem een lading brood mee te geven, al verzekerde hij me dat hij in een uurtje klaar zou zijn, omdat hij er toch niets van snapte. Ach ja, moeders willen nou eenmaal graag zorgen.

Ik heb me er de afgelopen weken over verbaasd hoe relaxed hij zich in deze examentijd gedroeg. Ogenschijnlijk hè, schijn kan bedriegen. Maar hij liep in elk geval niet als een kip zonder kop en stressig door het huis. Wat dan wel scheelt was dat zijn examens over ruim twee weken gespreid waren, met redelijk veel vrije tijd ertussen dus. Maar dan nog. Examens zijn examens, en er hangt heel wat vanaf. Ik herinner me de tijd nog zo goed dat ik zelf in de examenperiode zat, oh wat was ik zenuwachtig! Examenstress ten top. Ik sliep slecht, ik at slecht, ik maakte me er heel druk over dat het niet ging lukken. Ik was een ijverige, beetje jonge vwo-leerling, veel onzekerder dan nodig. Ik blokte de hele middag en desnoods de hele avond, oefende echt alles wat er te oefenen viel om maar een goed cijfer te halen. Geen wonder dat ik doodmoe was… bedenk ik me nu 40 jaar later. Uiteindelijk slaagde ik met een stel 8-en, een 7, en een 5. Die 5 was voor economie, daar snapte ik niets van, nu nog steeds niet. Desondanks viel de uitslag dus heel heel erg mee.

Bij Maarten merkte ik weinig van examenstress. Hij ging niet vroeger naar bed, at normaal, ging tussendoor lekker voetballen of buiten hangen, hij ging naar vrienden en ook nog naar de kermis. Kortom, eigenlijk alles wat hij normaal ook zou doen. Leren deed hij ook hoor, thuis en bij huiswerkbegeleiding, maar niet zo verbeten als ik vroeger. Hij liep dus niet met kringen onder z’n ogen rond van vermoeidheid, zoals ik. Hooguit werd er stiekem wat gevaped.

Waar hij wel gestresst van werd, was van ons, zijn liefhebbende papa en mama! ‘Maak toch niet zo’n herrie in de badkamer!’ viel hij om kwart over 10 uur ’s ochtends tegen me uit, omdat hij nog zo lekker lag te slapen… En: ‘Jullie maken me juist zenuwachtig met dat gevraag of ik zenuwachtig ben.’ Op de vraag of hij genoeg geleerd had was het antwoord standaard: “Jaaah” en de opdracht om op tijd naar bed te gaan werd met hetzelfde jaaah beantwoord. Dat laatste was natuurlijk ook helemaal geen concrete vraag, want wat is op tijd? Voor mij is dat tussen 10 en half 11, maar zijn bedtijden zijn een stuk later en zeer variabel.

Al met al heb ik weleens ergere examenstress meegemaakt. Bij mezelf, maar ook bij onze dochters (ook vwo-leerlingen, ook een beetje streberiger). Toch zegt dat niks. Het is niet zo dat je betere cijfers haalt als je heel gestrest bent. Of andersom, dat je slechte cijfers haalt als je er rustig onder blijft. De ellende met examens is dat je pas weet hoe je het gedaan hebt, als je de uitslag krijgt. Daar zullen wij hier nog een paar weken geduld voor moeten hebben. Superspannend! Maar één ding is zeker: ik zal Maarten niet zenuwachtig maken met mijn zenuwen, hij heeft echt zijn best gedaan. Meer kon hij niet doen en meer hoeft ook niet. Dus… afwachten maar. Alle schoolboeken blijven voorlopig dicht. Tijd om te relaxen, bij te komen en heel misschien wel een keer z’n kamer opruimen…je weet maar nooit.