Ga maar slapen papa

Zo zit je lekker koffie te drinken in de tuin, nagenietend van een dagje oppassen, zo word je gebeld door het verpleeghuis: “Ik heb helaas geen goed nieuws voor u; het gaat slecht met uw vader…” Ik was er al bang voor. De laatste drie weken was mijn vader flink achteruit gegaan. Onrustig ’s nachts, de weg kwijt, moe overdag, heel erg vaak naar de wc en daar dan weer vallen enzovoorts. ‘We denken aan een herseninfact of een hersenbloeding…gaat u akkoord dat we hem naar het ziekenhuis sturen?’

Natuurlijk ging ik daarmee akkoord, maar iemand van de familie moet daar eerst toestemming voor geven. Vervolgens werd het in gang gezet en regelden ze een ambulance. Of er ook gauw iemand naar mijn vader toe kon komen, was de logische vervolgvraag. Natuurlijk! Het kost op zo’n moment alleen wel even moeite om te bedenken wat je het eerst moet doen. Hoewel ik het ergens wel verwachtte, was ik toch geschrokken. Wat hangt hem boven het hoofd? En mij? Ben ik straks wel op tijd in het ziekenhuis? Waar moet ik eigenlijk parkeren? In allerijl pakte ik wat spullen en vertrok richting Leiden. Hij lag in het LUMC op de Spoedeisende Hulp, was me verteld. Mijn broers en zus waren inmiddels op de hoogte en één broer ging ook die kant op.

Na de nodige zoektochten op het grote terrein van het LUMC, liep een aardige medewerker met mij mee naar de Spoedeisende Hulp. Ik werd naar de kamer van mijn vader gebracht, en schrok me naar… Mijn vader sliep, maar dat zag er heel anders uit dan normaal. Zijn mond hing wat scheef, zijn been lag in een rare houding, en hij leek ver weg. Er zat een slangetje in zijn magere pols waardoor hij vocht kreeg, en ik zag op de monitor hoe zijn hartslag verliep. Wat kun je doen op zo’n moment? Ik pakte zijn hand en begon maar wat te praten. ‘Hallo papa’. Er kwam enige beweging. ‘Ik ben het, Rineke.’ Hij deed zijn ogen een beetje open en probeerde wat te zeggen. Ik kon het nauwelijks verstaan, maar ik zag aan zijn ogen dat hij mij meteen herkende. Gelukkig! ‘Je ligt in het ziekenhuis pap, dat is niet zo mooi” Hij zei weer iets onverstaanbaars. Net op dat moment stapte er een verpleegkundige binnen. ‘Goedemiddag’, zei ze opgewekt, ‘Fijn dat u er bent. We hebben al wat onderzoeken gedaan en waarschijnlijk is het geen herseninfarct. Als het even mee zit, is mag hij straks weer naar huis.’

Huh?? Ik was halsoverkop en doodongerust hierheen gereden om mijn vader bij te staan, en nu zei ze dat hij naar huis mocht? Hoe dan, hij lag er om zacht uit te drukken behoorlijk beroerd bij! Maar goed, ik appte het door naar mijn broers en zus en wachtte op een glas thee die me beloofd was. Dat glas thee is nooit gekomen… Wel kwam er een arts met een assistente de kamer in. Ernstig keek hij mij aan en zei:’ Heeft u het inmiddels al gehoord? Uw vader heeft een herseninfarct gehad. We moesten lang zoeken met de MRI maar we hebben het gevonden. Helaas kunnen we daar nu niets meer aan doen…’ Dat was een heel andere boodschap, nu was ik nog meer in de war. Maar ik geloofde die dokter direct, zoals mijn vader erbij lag was verre van normaal. Hij ging intussen wat testjes doen en stelde m’n vader vragen. Zijn linkerarm was krachteloos en zijn linkerbeen lag steeds opgetrokken. Een rechtszijdig infarct levert linkszijdige verlammingsverschijnselen op, werd me verteld.

Mijn broer kwam ook binnen met zijn zoon, evenals mijn dochter die in de buurt woont. Het werd nog bijna gezellig…ware het niet dat papa/ opa getroffen was door een herseninfarct en flink ziek was. Er bleek ook nog wat mis met zijn nieren, en er werd wel 7 keer door 7 verschillende dokters gesuggereerd dat hij misschien een blaasontsteking had. Dat ze dat gingen testen en dat we dat binnen een half uur of uur te horen zouden krijgen. Ook werd hij onderzocht op een longontsteking, maar dat had hij gelukkig niet. Oh wat duurt wachten in het ziekenhuis toch lang! Net toen wij ons bezorgd afvroegen of mijn vader niet iets moest eten of drinken, aangezien we zelf zowat flauw werden, kwamen er twee dokters een sliktest bij hem doen. De één deed een slangetje met een cameraatje door zijn neus, de ander gaf m’n vader blauwe appelmoes, blauw water en een droog biscuitje. Mijn pa verdroeg het zonder morren. De dokters waren best tevreden en ze vertrokken weer.

Uiteindelijk duurde het nog een uur voor alles onderzocht was en nog weer twee uur voor de ambulance hem kwam halen. Terug naar het verpleeghuis, waar hij dan verder verzorgd zou worden. Uitgeput was hij, en ik trouwens ook… Toen mijn vader eindelijk weer in zijn eigen bed lag, viel me op dat zijn gezichtsuitdrukking een stuk meer ontspannen was dan in het ziekenhuis. Niet zo verkrampt. ‘Kijk papa, je bent weer in je eigen kamer.’ zei ik. Ik wees naar de foto’s aan de muur en het schilderij van de kerk. Hij volgde met zijn blik en leek tevreden. Zijn ogen vielen alweer dicht.

‘Ga maar lekker slapen papa,’ zei ik, alsof ik het tegen één van mijn kinderen had. Met moeite maakte ik me van hem los. Ik moest naar huis. Moeilijk om hem zo achter te laten! Met tranen in m’n ogen liep ik terug naar de auto. Hoe zou het verder gaan? Zou hij wel slapen, zouden ze goed voor hem zorgen? Afwachten maar de komende dagen, en bidden en hopen dat het toch nog beter zou worden.