Haalt ‘ie het wel, of haalt ‘ie het niet?

Naast alle zorgen rondom mijn vader, hebben we ook nog een examenkandidaat in huis. En wat voor eentje, eentje die het tot het laatste moment spannend wist te houden! Onze Maarten zit in 4 Mavo en alle examens waren achter de rug. Nu de uitslag nog. Vorig jaar ook rond deze tijd zaten we in spanning of hij wel over zou gaan… Hij ging over met 1 of 2 onvoldoendes maar genoeg compensatiepunten. Welke kant zou het nu op gaan? Voor één vak had hij in elk geval een onvoldoende, dat stond vast.

Maarten is een jongen van stille wateren en diepe gronden. Daardoor werd hij al vroeg voor van alles aangezien: als een peuter met taalachterstand (hij bleek juist een voorsprong te hebben, maar zei gewoon niets), als verlegen jochie, ontzettend slim dan wel hoogbegaafd, lui, mogelijk iets met autisme of ADD, toch niet zo slim enzovoorts. Maarten trok zich er niet zoveel van aan. Hij keek gewoon de kat uit de boom. Als hij ergens interesse in had, dan ging hij ervoor. Zo niet, dan niet. Hij was wel een beetje vergeetachtig soms, en niet zo handig met plannen en organiseren op de middelbare school. Daar heb je dan fantastische instituten als Breinbrekers (huiswerkbegeleiding) voor. “Je betaalt wat, maar dan heb je ook wat” zegt Gerard vaak. Dat ging in dit geval helemaal op. Maarten vond het eerst niks, maar uiteindelijk sleepten zij hem toch maar mooi de nodige jaren door. Want school en uit boeken leren…nee, dat werd nooit zijn ding.

Op de dag dat we de uitslag zouden krijgen – vandaag dus- waren Maarten en ik behoorlijk gestrest. Wij waren alleen thuis. Gerard was er wel, maar die sliep na zijn nachtdienst. Van de zenuwen kon ik niet stil zitten, dus ben ik alle ramen beneden gaan zemen. Dat was een flinke klus en ook geen overbodige luxe. Maarten zelf lag lang in bed, kwam naar beneden, ging naar buiten, naar binnen, naar boven, weer naar buiten, totdat hij van ellende maar op de bank bleef hangen.

EINDELIJK, om kwart over 12 ging zijn telefoon. Wat kan die jongen van ons beleefd praten, dacht ik, keurig met twee woorden. Het was de mentor, en die vroeg hoe het ging. ‘Nou, een beetje zenuwachtig meneer’, antwoordde Maarten. Waar is dat voor nodig, hoorde ik de mentor zeggen. Maarten begon al te lachen en samen hoorden we de verlossende woorden: “Gefeliciteerd jongen, JE BENT GESLAAGD!!!”

Pffff, wat een opluchting! Ik kreeg even tranen in m’n ogen maar was meteen ontzettend blij met die kanjer van ons! Gauw gingen we Gerard wakker maken met het goede nieuws en de vlag opzoeken. Onze dag kon voorlopig niet meer stuk 🙂