Not so Easy Jet

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik in Londen was. Voor het eerst van m’n leven, wat een happening! Samen met m’n jongste dochter zou ik erheen vliegen. Mijn zus reisde vanuit Frankrijk met de trein, dochter Willemijn vloog er een paar dagen voor ons al heen. Gezellig met z’n vieren een lang weekend, van donderdag tot zondag. Om het haar soms wat chaotische moeder wat makkelijker te maken, had Willemijn onze tickets geboekt. Ik had ze uitgeprint en verder al haar instructies gelezen. Het moest goed gaan. Ik was zenuwachtig en Janine nog erger, ze zag er bleek van. De dag van tevoren wilde zij niet eens meer mee… zou ze een voorgevoel hebben gehad? In elk geval wist ik haar te overtuigen toch wel mee te gaan op ons avontuur naar Londen.

Gerard bracht ons naar het station, en de treinen reden op tijd. Bepakt en bezakt kwamen we zodoende ruim op tijd aan op Schiphol. Eerst even een koffietje en een kop thee gehaald, en toen door naar de incheckbalies. Ik heb niet zo vaak gevlogen in m’n leven, en Janine nog nooit, dus we moesten wel even zoeken naar hoe en waar het allemaal was. We gingen in de rij staan voor de incheckbalie, en waren na zo’n 10 minuten aan de beurt. De dame achter de balie sprak alleen Engels – logisch natuurlijk. Ze keek naar mijn paspoort en de uitgeprinte kaartjes en begon met een collega te overleggen. What was wrong?!

‘Hoe oud is je dochter? 13? Dan moet ze een paspoort hebben.’ zei de Nederlandse collega. Een paspoort? Juist omdat ze 13 is, heeft ze nog alleen maar een identiteitskaartje. ‘Tja dat geldt binnen de EU wel’, zei de meneer, ‘maar niet in Engeland. Komt door de Brexit he!’ Oh, en nu? ‘Jullie moeten naar de marechaussee, en daar dan een nooddocument laten maken. Hopelijk halen jullie je vlucht nog, succes!’

De aanwijzingen van waar die marechaussee dan zat, waren nog niet zo eenvoudig. Schiphol is groot en druk in de zomervakantie en alles bij elkaar was het heel verwarrend. Toen ik die marechaussee eindelijk gevonden had, legde ik alles zenuwachtig uit aan een rustige loketbeambte. Die had wel vaker met dit bijltje gehakt. Een nooddocument dus, ik had er nog nooit van gehoord maar dat moest toch wel te regelen zijn? Op zich wel, ware het niet dat Janine 13 was en zodoende schriftelijke toestemming van haar vader moest hebben! En hoe kwamen we daar dan aan? Zo: 1.ga terug naar huis…of 2. laat je man hierheen komen, of 3. bel je man, leg hem uit dat hij met zijn paspoort naar het politiebureau gaat en daar dan ook een kopie van afgeeft. Zij moeten dat dan in een mail naar de marechaussee van Schiphol sturen, pas dan konden ze het noodpaspoort gaan maken. Pffff. Alleen al Gerard zien te bereiken kostte moeite. Hem vervolgens het verhaal uitleggen ook! Maar gelukkig bleef hij kalm en zei dat hij het ging regelen, wat al heel wat was. Janine kon intussen vast pasfoto’s laten maken daar, maar verder had zij niets te doen. Ze baalde als een stekker en wilde naar huis. En ik wachtte af; het enige wat ik kon doen was alvast een formulier invullen.

In de tussentijd kwamen er meer toeristen langs met hun problemen. De één had haar paspoort thuis laten liggen, de ander was zijn portemonnee met alle mogelijke pasjes kwijtgeraakt in de trein onderweg naar Schiphol! Ook door die anderen werd er gestresst gebeld en gelaten gewacht, schrale troost voor ons. Ik voelde voor een tijdje wat echte vluchtelingen dus overkomt. Je wil ergens heen maar je bent je pas kwijt, hebt de goede papieren niet, dus je mag gewoon niet verder, en dan?! Dan maar wachten en wachten, hopend en biddend dat de autoriteiten wat regelen voor je…

Uiteindelijk na anderhalf uur kwam het verlossende mailtje van de politie uit Wageningen binnen, en kon er eindelijk gestart worden met dat noodpaspoort. Een heel leuk roze ding, wat slechts geldig was voor dit ene weekend. Erg blij dat we het hadden, maar we hadden onze vlucht grandioos gemist! Wat nu dan? Het huilen stond me inmiddels nader dan het lachen… We liepen samen weer naar de balies van Easy Jet. Heel aardig personeel hoor, niets op aan te merken. Maar een nieuwe vlucht boeken kon daar niet, dat moest ik zelf online regelen. Ik snapte er eerst niks van en we gingen even naar een rustige hoek voor probleemgevallen. Ondertussen tig appjes sturend naar mijn zus en Willemijn, die met spanning afwachtten wat er nu ging gebeuren. Er zat niets anders op dan een nieuwe vlucht te boeken dus, maar de eerstvolgende zat al vol. Die daarna kon nog wel. Maar uiteindelijk lukte het boeken toch niet, omdat ik met Visa moest betalen, en die heb ik niet! Dus weer terug naar de balie van Easy Jet. Die verwezen me door naar een andere algemene balie een eind verderop. Werkte ook niet. Nóg weer een andere balie, een zogenaamd onafhankelijk punt van waaruit je wel kon boeken… als je maar flink betaalde dus! Ik was het al behoorlijk zat en Janine bleef maar zeggen dat ze naar huis wou, maar dat leek me nog steeds geen goed plan. Dan zou dit als één grote mislukking in haar herinnering komen te staan, en dat gunde ik haar niet. Als we er eenmaal zouden zijn, zou ze het toch leuk vinden?! Ik besloot dus maar een nieuwe vlucht te boeken, al baalde ik verschrikkelijk van het geld dat ik eraan uit moest geven.

In plaats van kwart over 11 stegen we uiteindelijk rond zes uur ’s avonds op. Bijna helemaal achterin in een vliegtuig, nog benauwder dan de trein. Ik snap werkelijk niet hoe makkelijk andere mensen in een vliegtuig stappen, ik vind het idee zo eng! Janine ook, maar we hielden elkaar goed vast, en ik sprak haar tegen wil en dank moed in. Wat erg hielp was dat ik bij het raampje zat, én dat er achter mij een moeder met 2 kleine kindjes zat. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, babbelde zij tegen haar zoontjes, en dat was erg kalmerend. Uiteindelijk ging de vlucht prima en konden we ontspannen. Netjes op tijd landden we op een vliegveld ver buiten Londen, dus de reis zat er nog steeds niet op. Koffer van de lopende band halen, in de rij bij de wc, kaartjes kopen voor de shuttle trein en metro, gedoe daar weer met mensen die dachten dat ik mijn betaalpasje was vergeten, maar dat was ik helemaal niet enzovoorts.

Nee, de reis was allesbehalve Easy. Voorgoed weten we nu dat ID-pasjes niet werken in Engeland, die les hebben we geleerd. Voorlopig boek ik ook geen vliegreis meer, tenzij er een noodgeval is, laat mij maar met de trein dan of met de boot. Maar het weekend zelf in Londen was geweldig, overwhelming, super!!! Mede dankzij mijn lieve zus, nichtje en dochters. Nogmals heel erg bedankt voor alle gezelligheid samen meiden!