Oppassen geblazen

Nu we het toch over kinderen en opvoeden hebben, kan ik ook wel wat vertellen over mijn belevenissen met onze kleinzoon. Het mannetje is inmiddels bijna 10 maanden, niet te geloven hoe snel dat gaat! Nog even en hij is een jaar oud.

Tommie heeft de afgelopen zomer twee keer bij ons gelogeerd. Dat ging best goed. Voor hem was het natuurlijk wel spannend, want normaal pas ik bij hem thuis op. De eerste keer schrok hij van die zware basstemmen van zijn grote ooms, en klampte hij zich als een aapje aan mij vast. Hij schrok ook van onze poezen die hier door de kamer liepen. De poezen deden ook niet bepaald heel aardig tegen hem… ‘Wat is dat voor rare snuiter?’ leken ze uit te drukken met hooghartige blikken. Aaien werd dan ook niet gewaardeerd. Tommie kwam in hun territorium, dat was duidelijk. Maar goed, wij zijn hier de baas, dus de poezen moesten maar naar buiten.

Oppasservice oma Rineke ging deze week voor het eerst sinds een tijdje weer bij Tommie thuis oppassen. In alle vroegte begaf ik me in het verkeer, tussen alle andere mensen die naar hun werk reden. De zomervakantie was voorbij, dat was duidelijk te merken op de snelwegen. Wat een verademing om na zo’n rit het rustige straatje van mijn dochter en schoonzoon in te rijden! Toen ik uitstapte, zag ik Tommie al zitten in de kinderstoel. Hij lachte. Een kaal bolletje heeft hij nog, ook nog geen tandjes, maar eten is helemaal geen probleem. Het ene na het andere hapje brood werd naar binnen gestopt. Mama Irene had hem pindakaas en appelstroop gegeven. Ondanks zijn slabbetje, zat hij er behoorlijk onder… maar dat was zo weer weggeveegd. Irene nam afscheid van haar lieve kind en ging naar boven, home office zogezegd. Tommie heeft dat tot nu toe niet in de gaten.

En hoe is het om zo de hele dag op zo’n jongetje te passen? Relaxed vergeleken met thuis zijn. Even geen tienerperikelen, geen was of andere klus, geen gepraat. Ik volg gewoon het programma van Tommie, dat bestaat uit eten, spelen, moe worden, slapen, een schone luier krijgen, flesje drinken, wandelen en dat dan weer overnieuw. Tommie leeft zich helemaal uit nu hij kan kruipen, of liever gezegd tijgeren. Hij schuift op zijn buik de kamer door en werpt intussen betoverende lachjes naar z’n oma. Alles wat hij pakt is speelgoed voor hem, het is dus wel oppassen geblazen! Ondertussen de krant lezen, is er niet bij. Niet alleen z’n boekjes en rammeldingen zijn leuk, ook de deurstopper of de veters van mijn schoen of de afstand bediening van de tv. Alles stopt hij in z’n mond, zelfs die deurstopper. ‘Goed voor zijn weerstand,’ zeggen zijn ouders schouderophalend als ik het later vertel. Ach ja, onze kinderen deden dat vroeger zelf ook. Maar in tegenstelling tot vroeger vind ik het nu een beetje vies. Maar hoera: ik hoef hem niet op te voeden, dat doen zijn ouders!

Na een poosje is Tommie uitgespeeld, en moet hij naar bed. Hehe, even rust. Terwijl ik relaxed met koffie op de bank zit, komt Irene naar beneden. Ze heeft pauze. Nog een voordeel van thuis werken; gezellig samen koffie drinken. Als het goed is, zou Tommie nu minstens een uur slapen. Maar nee hoor, alsof hij geen tijd te verliezen heeft, wordt hij veel eerder al wakker. Verder slapen zit er echt niet in, dus ik haal hem uit z’n bedje. Pauze voorbij, maar daar ben ik tenslotte ook voor gekomen.

Aangezien het fantastisch weer is, gaan we lekker wandelen. Met Tommie in de wandelwagen loop ik naar het dorp. De winkel is niet zo dichtbij als thuis, bijna 25 minuten lopen in plaats van vier. Maar ik geniet onderweg van de weilanden om me heen, koeien in de wei en mooie boerderijen. Tommie geniet ook. Als een echte jongen kijkt hij elke auto en fietser geïnteresseerd na. Eigenlijk kijkt hij naar alles wat beweegt, ook de bomen met hun ritselende blaadjes. Die bomen geven gelukkig wat schaduw, want het is ontzettend warm voor september. Ik zet mijn zonnebril op, waarna Tommie eindeloos naar me blijft kijken en lachen. Zo schattig, wie vindt dit nou niet leuk?

Als ik bijna aankom in het dorp, spreekt een vrouw me aan. Het valt me op dat mensen dat veel sneller doen, als je als met een klein kind loopt, of met een hond. ‘Zo zo, ben je helemaal uit Loenersloot komen lopen?’ vraagt ze. Ik weet niet eens waar dat precies ligt, maar dat maakt haar niet uit. ‘Heerlijk weer he’, babbelt ze verder. ‘En nu ga je zeker de andere kinderen van school ophalen?’ Ik moet lachen. ‘Andere kinderen? Nee hoor, dit is mijn kleinzoon.’ ‘Oh je bent alweer een fase verder’, concludeert ze. Ze moet zelf ook weer verder met haar bezigheden, zegt ze, en neemt vriendelijk afscheid. Mijn dag kan ondertussen niet meer stuk; dat ze mij voor de moeder van Tommie aanziet! Ze moest eens weten… bijna 58 en vaak zo moe van alles en iedereen. Het leven is soms een hele klus.

De rest van de dag komen we ook goed door. Op zulke dagen is oppassen een makkie. Natuurlijk is het ook weleens pittiger, als Tommie zijn dag niet heeft of ik niet. Maar meestal rij ik tevreden weer naar huis. Totdat ik voor Utrecht de file in rijd… Tja, ook dan is het oppassen geblazen, maar dan toch heel anders.