Opruimen, wat een klus!

Allereerst welkom aan iedereen die mijn blog nu leest en denkt: ‘Hé, ze schrijft weer, dat is lang geleden!’

Het is inderdaad een poos stil geweest. Er was zoveel gebeurd, dat de lol van bloggen er zelfs af was. Mezelf rust gunnen en wat minder moeten was belangrijk om verder te komen. Het weer hielp goed mee om me terug te trekken… regen, regen en nog eens regen! Desondanks zag en zie je mij geregeld wandelen of hardlopen. Buitenlucht doet me goed, zelfs als het nat en koud is. Op een dag voelde ik dat ik weer boven water kwam. Meer energie, meer zin om dingen te doen in plaats van vooral de dag door zien te komen. Die lijn zet zich gelukkig voort. Dus ook zin en tijd om de pen weer op te pakken. Pen? Nou ja, laptop dan.

Precies een jaar geleden brachten we onze vader naar een verpleeghuis. Dat was niet zijn idee, maar hij legde zich er vlot bij neer, tot onze verbazing. Mijn vader heeft erg genoten van de goede zorg en de gezelligheid aldaar. Helaas ging hij sneller achteruit dan wij gedacht hadden… Zijn 92e verjaardag haalde hij nog net begin juni, maar drie weken later is hij overleden, als gevolg van een hersenbloeding.

In no time hadden we zijn kamer in het verpleeghuis leeggehaald. Zoveel stond daar niet in, het was maar een kleine ruimte. De spullen gingen terug naar mijn vaders oude huis. Dat huis stond er nog gewoon, alsof er niets gebeurd was. Het voelde vreemd en tegelijk vertrouwd om er te zijn. In het begin had je het idee dat m’n vader elk moment weer binnen kon komen lopen. Er stond een foto op tafel, waarop hij je vrolijk aankeek, net alsof hij nog iets tegen je wilde zeggen. De dementieklok ernaast was niet meer goed aan de praat te krijgen, alsof het ding aanvoelde dat ‘ie overbodig was. Ach, wat was alles toch snel gegaan…

‘Nu moeten jullie het huis zeker gauw leeghalen’, zeiden mensen tegen ons. ‘Wanneer wordt het verkocht?’ Diversen kenden wel iemand die er belangstelling voor had. Maar wij waren niet zo snel. We wonen allemaal een flink eind uit elkaar; van Nederland, Duitsland, tot en met Frankrijk en Amerika. Dat vraagt tijd en creativiteit om elkaar te ontmoeten en tot afspraken te komen. We lieten er enige maanden overheen gaan. Op een dag gingen we er echt voor zitten. Het zou een hele klus zou worden om het huis leeg te ruimen, ook emotioneel gezien. We hadden er allemaal jaren gewoond, onze moeder was er ziek geworden en daar overleden. Later, nadat mijn vader hertrouwd was, nam onze stiefmoeder ook het nodige aan spullen met zich mee. Als je bedenkt dat het een flink huis is met 5 slaapkamers en veel kastruimte… daar past veel in! En weggooien, daar deden ze niet aan. Ze hadden de nog oorlog meegemaakt, dus alles werd netjes opgeborgen en keurig bewaard.

Waar moesten we beginnen?

We begonnen maar met het verdelen van de meest in het oog springende dingen, zoals klokken, schilderijen, boeken, en fotoalbums. Fotograferen was een grote hobby van mijn vader geweest, en alles was keurig ingeplakt in mooie albums. Maar het waren er nogal veel! En wat zouden we doen met papa z’n kleren en schoenen? Zijn gereedschap, oude postzegelverzameling, oude filmapparaten, video’s, dozen vol dia’s, souvenirs uit verre landen, oude ansichtkaarten… Waarom bewaarden ze die überhaupt?! Ik heb tig ritten naar Sassenheim gemaakt om mooie dierbare spullen mee te nemen (ons eigen huis staat er nu vol mee). Natuurlijk namen mijn broers en zus ook het nodige mee en onze kinderen, nichtjes en neven idem, plus een lading naar de kringloopwinkel. Maar nog bleef er veel over.

Mijn oudste broer stortte zich vol overgave in het uitzoeken van de paperassen. M’n tweede broer begon met filmpjes en dia’s te laten digitaliseren. Ik had niet zo’n idee meer wat daarop stond, maar het resultaat was verrassend. Zo grappig om jezelf te zien touwtje springen als acht-jarige, en zo aandoenlijk om onze ouders arm in arm te zien wandelen. Er zijn zelfs bandopnames gedigitaliseerd van 60 jaar geleden. Daar hoor je naast onze ouders ook onze allang overleden opa’s en oma’s praten, én onszelf als baby huilen en brabbelen. Wat een kostbare herinneringen!

Weer een volgende stap was een makelaar uitkiezen. Dat kostte ook tijd, want wie is de beste? Degene die we uitgekozen hebben, gaat het hopelijk heel goed doen. ‘Onze’ makelaar heeft zin in de klus, maar had ook een dringend advies: ‘Jongens, jullie moeten het huis wel helemaal leegruimen hoor!’ En we dachten dat we al een aardig eind op weg waren! Opruimen is een lastige klus. Want afstand doen van de spullen van je ouders is afstand doen van je eigen verleden. En dat valt echt niet mee.