De uitruimers

Als het aan ons tempo zou liggen, dan zouden we misschien volgende jaar zomer klaar zijn met het huis leegruimen… Wat ging dat langzaam! Maar er lag ook zoveel leuks. Dan kwam ik weer een stel boeken tegen met een handgeschreven wens van mijn grootouders zaliger, of een doos met kerstversieringen uit de jaren zeventig. De bergruimtes op zolder lagen vol met verrassingen: radio’s uit de tijd van de tweede Wereldoorlog, mijn vader z’n originele legerkleding, zijn trouwkostuum inclusief hoge hoed, een restant spinnenwiel dat nog van van mijn moeder was geweest, twee retro parasollen, keurig opgeborgen in plastic hoesjes, koperen hangers die nergens bij leken te horen. Maar één van de leukste dingen die ik onder een laag stof tegenkwam, was het oude ledikantje waar wij alle vier ooit in geslapen hebben. Wit met prachtige in pastel geverfde spijltjes. Ik was op slag verliefd op dit pareltje, en nam ‘m mee naar huis. Met nog een stel andere dingen die ook te mooi waren om weg te gooien…

Maar zo schoten we natuurlijk niet erg op.

Het werd tijd om er hulp bij te zoeken. Mijn zus had op internet een paar uitruimbedrijfjes gevonden. Mijn ene broer en ik zaten op een dag klaar om twee van die bedrijfjes met elkaar te vergelijken. Want wat online heel mooi lijkt, moet in het echt natuurlijk nog maar blijken. De eerste man kwam keurig op tijd en liep meteen met ons het huis door. Het was een man van weinig woorden, leek het, en van opschieten. Na een kwartier (!) had hij het al gezien en beloofde hij er een mooie offerte te maken.

Het tweede bedrijf was ongeveer het tegenovergestelde… Ze kwamen te laat, of eigenlijk wisten ze niet eens precies meer wat de afspraak was! Maar ze namen een uur de tijd om rustig rond te kijken, vragen te stellen en ideeën te opperen. Aan hun bedrijfje zat een tweedehandswinkel gekoppeld, waar ze nog wel de nodige spullen van mijn vader konden verkopen. Zelfs het oude bankstel, waar wij geen stuiver meer voor gaven. Dat klonk leuk! Ondanks de rommeligheid in het begin, kozen we uiteindelijk voor dit bedrijfje. ‘De Haagse Harries’ noemde mijn broer ze, en dat bleek wel een goede typering. Heel sympathieke harde werkers, maar een tikje chaotisch. De eerste dag van het uitruimen, kon mijn oudste broer erbij zijn in huis. Maar op de tweede dag moesten ze zichzelf helpen. Met de regelmaat van de klok werd ik gebeld.. . ‘Hallo Rineke, ja daar ben ik weer hoor. Hoe zit het met…?’ en dan kwam er weer een vraag over het fornuis of een kast, of iets uit de garage. Waar het eerste bedrijfje het in 1 dag gefikst zou hebben (zei hij), deden deze er twee dagen over en toen was het nog niet klaar. Ik kreeg er hoofdpijn van!

Maar uiteindelijk was de klus dan toch geklaard. Ik was heel nieuwsgierig hoe het huis er nu uit zou zien… Leeg, hol en onherkenbaar? Ik trotseerde de files en reed weer naar het westen des lands. Net als anders parkeerde ik m’n autootje op het plein, en liep de garage in. Die was huge vergeleken met normaal, enorm ruim en leeg. En het huis zelf? Het eerste wat me opviel toen ik de keuken inliep, was het vertrouwde getik van een tijdschakelaar. Ooit zo ingesteld door mijn vader, omdat er altijd gekookt moest worden tussen 5 en 6…ach ja… Verder lagen er wat spullen in de gang, dingen die de uitruimers blijkbaar niet interessant vonden. Op zolder waren ze een kast vergeten, die je toch moeilijk over het hoofd kon zien kwa formaat! Maar verder viel het me ontzettend mee. Het huis was leeg. Leeg, maar toch warm en licht. Ik voelde me nog steeds welkom. Toch werd het tijd voor nieuwe bewoners. En wij, als kinderen, waren er klaar voor om het los te laten.

Dag huis!