Opgesloten

‘Mama, ik kan niet slapen, ik heb eng gedroomd!’

Ik schrik wakker van mijn dochter die ineens in onze slaapkamer staat. Moeizaam kom ik overeind. Ze heeft eng gedroomd, zegt ze, en daarna was ze bijna over één van de poezen gestruikeld op de overloop. Poes wilde naar buiten, maar mijn dochter kreeg de voordeur niet open. ‘Ik ga er wel even heen,’ zeg ik zuchtend. Eerst breng ik haar terug in bed en dan ga ik naar beneden om de voordeur open te doen.

Ik draai wat, wrik wat, trek wat aan de deur, maar ik krijg er geen beweging in. Wat gek! Poes moet dan maar door de achterdeur naar buiten. Slaapdronken kruip ik terug in bed bij Gerard, die niets van dit alles heeft gemerkt. Ik lig nog wel wat te piekeren wat er mis kan zijn met die deur, toch geen inbrekers…?

Een paar uurtjes later worden we wakker. Ik draai me nog eens om, maar herinner me dan het euvel met de deur. ‘Gerard, kan jij er even naar kijken?’ vraag ik. Als ik een tijdje later beneden kom, ga ik er al bijna van uit dat hij het wel opgelost heeft. Hij is veel technischer dan ik. Maar helaas… ook Gerard krijgt het niet voor elkaar. We kunnen de sleutel wel omdraaien, maar dan blijft ie ergens haperen. Wat nu? Kruipolie erin? Maar dan moet dat ook aan de buitenkant.

Ons rijtje huizen is zo gebouwd, dat we geen paadje achterom hebben. De achterdeur leidt naar de achtertuin en daarachter is een sloot. Niet handig in dit geval, we kunnen ons huis gewoon niet uit! Behalve door het klapraam aan de voorkant dan, wat Gerard met pijn en moeite voor elkaar krijgt. Ik geef hem het flesje olie aan door het raam en hij probeert het slot nu vanaf de buitenkant open te draaien. Maar helaas, zonder resultaat. Pfff…

We zoeken op internet wat we nu kunnen doen. ‘Kijk eens, er bestaat een Sleutelambulance,’ zeg ik even later opgelucht. ‘Met een half uur zijn ze bij je’. Gerard veegt dit voorstel resoluut van tafel. ‘Dat is vragen om problemen’, zegt hij. ‘Er staan zoveel slechte verhalen over die Sleutelambulance op internet Je wordt opgelicht waar je bij staat en ze zijn helemaal niet betrouwbaar’. Maar wat moeten we dan? Een slotenmaker in de buurt zoeken? Gerard blijft zijn twijfels houden, die vertrouwt hij ook voor geen cent. Nee, dan maar de winkel bellen waar het slot ooit gekocht is.

Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Eerst werd er niet opgenomen, pas een half uur later uiteindelijk wel. Maar zij konden niets voor ons doen en verwezen door naar een ander adresje. Die persoon nam eerst ook niet op en had vervolgens helaas geen tijd. Tja. Gerard en ik begonnen intussen al lekker geïrriteerd te raken over en weer. ‘Nou, dan bel ik de politie,’ bedacht ik ineens. Dat was een goede zet, want de politie dacht rustig hardop mee. Ze gaven me een lijstje met betrouwbare sleutelmakers in de regio, wat maar een handjevol was. En ik ging door met bellen, al kreeg ik er inmiddels hoofdpijn van. De ene nam niet op, de ander had geen tijd, pas het laatste bedrijf uit Nijmegen nam de telefoon op en belde daadwerkelijk met hun monteur. Ze hadden er eentje, maar die kon pas de volgende dag langskomen! Nee hè… ik voelde me zo opgesloten in huis door dat stomme kapotte slot. Ik werd er onrustig van. Hoe kon het nou ineens niet werken? Had iemand geprobeerd binnen te komen? De politie had daarnaar gevraagd en ik piekerde erover, ook al was er niets te zien. Stel je nou voor dat het afgelopen nacht niet gelukt was, en ze vannacht terugkwamen?! Hoe kon ik nou rustig gaan slapen?

Intussen hadden we wel een escape gevonden om toch naar buiten te kunnen: via het huis van de buren. Zij waren op vakantie, in dit geval een geluk bij ongeluk. Met een krukje in onze tuin konden we over de schutting klimmen naar hun tuin. Dan via hun achterdeur- woonkamer- gang en voordeur naar buiten. En vice versa als je weer naar binnen moest. Lekker omslachtig… We probeerden het tot een minimum te beperken. Superfijn dat we buren hebben die hier niet moeilijk over deden🙏!

Om een lang verhaal kort te maken; ik sliep toch wel goed die nacht, moe van alle stress. De volgende morgen vroeg stond er een aardige monteur voor de deur. Al snel had hij een diagnose; niet de cilinder maar het binnenwerk van het slot was kapot. En dat kon hij best maken, als hij tenminste het benodigde spul in zijn grote bus kon vinden. Er werd 5 minuten flink gerommeld in die bus en Gerard en ik vreesden al dat het niks zou worden. Maar nee, hij vond wat hij nodig had en ging aan het werk. Twintig minuten later was de klus geklaard, wat een opluchting!!! En ja het kostte wat, maar dan heb je ook wat.

Eind goed, al goed. Maar wat kan een mens door iets kleins toch al gefrustreerd raken, ik tenminste wel. En wat heerlijk dat er anderen zijn die je dan hulp geven! We zijn niet alleen op de wereld.

💕