Moeder zijn, wat is dat?

Afgelopen week barstte er ineens discussie los over het woord moeder. Volgens sommigen in het kabinet zou dat beter uitgedrukt kunnen worden door de omschrijving: ‘Ouder uit wie het kind geboren is’. Dit om bepaalde groepen mensen niet te kwetsen. In eerste instantie dacht ik: wat een onzin! Maar al verder lezend begreep ik dat er meer achter zat. Okay, er zijn blijkbaar mensen die zich gepasseerd voelen door het woord moeder. Of die wel moeder zijn, maar zich niet in de omschrijving herkennen, of nog weer wat anders. Wat is het toch ingewikkeld om het iedereen naar de zin te maken! Ik ben blij dat ik in een land woon waar bijna overal serieus aandacht aan besteed wordt. Maar ook erg blij dat ze het woord moeder hebben laten staan. Over één ding kunnen we het in elk geval allemaal eens zijn: we hebben allemaal een moeder, anders zouden we nooit geboren zijn. Maar de vader dan, zou die ook niet anders omschreven kunnen worden? Bijvoorbeeld als degene door wie een kind mede ontstaan is? Of met behulp van wie het kind geboren is? Ach nee, dat roept weer verwarring op met verloskundigen of gynaecologen, die misschien ook meegeholpen hebben bij het ontstaan en de geboorte van het kind.

Afgelopen week heeft deze moeder niet zoveel bijzonders meegemaakt. Althans, geen opsluitingen, ongelukken of andere rampen. Wat niet wil zeggen dat het een rimpelloze week was, maar we begonnen in elk geval gezellig met een feestje van een jarige dochter. De zon scheen heerlijk en onze dochter straalde tussen alle vriendinnen, vriend en familie. Ik genoot er ook van. Maar de rest van de week was ronduit vol en stressig. Ik had een indrukwekkend aantal afspraken met hulpverleners rondom onze jongste dochter. Als je niet binnen de lijntjes past op school en je bent puber, dan komen daar een heleboel deskundigen bij kijken!

Terug naar dat moeder-zijn. Uit mij zijn er dus zes kinderen kinderen geboren, zes pijnlijke bevallingen. Bevallen is niet iets waar je beter in wordt naarmate je er meer aan gedaan hebt, zoals met hardlopen. Maar had ik het willen missen? Nee, want anders was ik nooit moeder geworden! Beetje het kip- en- ei verhaal, maar zo is het voor mij. Moeder worden is geen vanzelfsprekendheid en zeker geen verdienste, maar wel een groot geschenk. Tegelijk is het een hele klus om die kinderen groot te brengen. Vroeger dacht ik dat alles makkelijker werd, als ze boven de 12 waren. Inmiddels weet ik beter, het wordt alleen maar anders. Je hoeft geen luiers meer te verschonen of naar zwemles te fietsen, maar je krijgt andere dingen. Andere zorgen, en andere vreugden. Ik heb geen huilende kinderen meer ’s nachts, maar lig wel geregeld te tobben waar onze 16-jarige zoon toch uithangt! En als hij dan eens gewoon thuis is ’s avonds, lig ik eerder in bed dan hij. Omdat ik veel moeier ben.

Een grote vreugde van moeder zijn, is vervolgens ook nog grootmoeder worden. Ook geen vanzelfsprekendheid, dus nog iets om dankbaar voor te zijn. Dat leuke kleinzoontje van ons is intussen alweer 16 maanden. Ik geniet elke dag als ik weer eens op mag passen. Hij lacht als ik binnenkom en huilt als ik de deur uit ga, al is het alleen maar even naar de wc… We spelen vaak met de bal of blokjes, of ik kruip achter hem aan tot ik hem te pakken heb en dan schatert hij het uit. Ik zet hem in de kinderwagen en dan wandelen we langs het Amsterdam Rijnkanaal. ‘Bo!’ zegt hij, wijzend naar de vele boten die daar langskomen. Niets ontgaat hem, elke trein die langsrijdt en elk vliegtuig in de lucht ziet hij gaan. Veel woordjes kent hij nog niet, maar eentje beslist wel. En dat is… mama! Dat roept hij dan ook de hele dag door. En ook ‘ Ama! ‘, wat ik maar opvat als oma. Mama is voor hem de belangrijkste persoon, dat is duidelijk. Hoe goed papa ook zijn best doet -en dat doet hij al vanaf de eerste dag- mama is degene die onmiddellijk een lach tevoorschijn tovert.

Je hoeft echt geen moeder te zijn om leuke dingen met kleine kinderen mee te maken. Pas deed ik in de hal van de kerk mijn jas uit. Een klein jongetje stond naar mij te kijken, half verscholen achter het been van zijn papa. Ineens liep hij stralend op me af en riep: ‘Mama!’ “Hee, ik ben jouw mama toch niet,’ zei ik glimlachend tegen hem. Beteuterd waggelde hij terug naar het been van zijn vader. ‘Ach ja,’ zei zijn moeder die in de buurt stond, ‘Jij hebt ook een maillot en bruine schoenen aan.’

En nu denk ik : Stel je voor dat dát de definitie van moeder zou zijn volgens het kabinet, een ouder met een maillot en bruine schoenen. Daar zou je helemaal discussies over krijgen!