Stille week

‘Ga de Stille week in op weg naar Pasen, en vier het met je hart en zintuigen’. Met die zin eindigde onze dominee zijn overdenking, afgelopen zondag. Dit zinnetje bleef bij mij hangen. We kregen geen opdracht mee van ‘Geloof dit’, of ‘Doe dat’, of ‘Doe dat vooral niet!’ Nee, maak gebruik van wat in je is, je hart en je zintuigen. Ofwel alles wat je voelt, ziet, hoort, ruikt en proeft.

Ik vergat het zinnetje met dezelfde vaart weer. Het was snertweer die middag, en voor ik het wist liep ik erover te mopperen. Maar maandagochtend -nooit mijn favoriete dag- liep ik van de bushalte terug naar huis. En ineens viel me wat op; het zonlicht viel zo mooi en zacht door het groen van de struiken! Zou ik het proberen vast te leggen? Ik pakte mijn telefoon, klik klik klik. Ik vond het resultaat aardig, hoewel het in het echt mooier was. Gauw stopte ik mijn mobieltje weer in m’n zak, want ik zag al wat mensen naar me kijken wat er te zien was in de struiken.

In de avond wandelde ik naar een vriendin. En alweer viel mijn oog op iets waar ik anders minder op let: de lucht. Vol met uitgewaaierde vliegtuigstrepen die weet- ik-waar heen vlogen. Ik vond het prachtig! En alweer werd ik aangestaard door voorbijgangers, wat er toch te zien was. Kennelijk vind ik het toch best belangrijk wat andere mensen van mij denken, zelfs als ik iets heel mooi vind.

Als het lente is, is het niet zo moeilijk om je zintuigen te gebruiken. Kijk maar naar buiten, de natuur explodeert zo ongeveer. De struiken lopen uit, de kastanjebomen vormen blaadjes, grote populieren staan vol bloesem. Overal bloeiende narcissen, hyacinten, blauwe druifjes en tulpen. Vroeg in de morgen hoor je de vogels al fluiten. Voordat de wekker gaat, maken ganzen in de sloot bij ons achter me al wakker met een hoop gesnater. En dan die zachte wind, heerlijk na alle kilte van de afgelopen maanden!

Toch is dat genieten van al het schoons om ons heen niet voor iedereen weggelegd. Ik las in een onderzoek van het Trimbos dat een kwart van alle volwassenen wel een keer een depressie doormaakt. Inclusief ondergetekende dus. En van de jongeren is drie op de tien geregeld depressief. Zeven van de tien niet, maar bij elkaar toch een behoorlijk aantal. Je zult er maar last van hebben. Of… je zult maar net je vader of moeder hebben verloren, of binnen afzienbare tijd gaan verliezen. Of je klasgenoot die het leven niet meer aan kon… wat een tragedie en een verdriet! Daar helpen die schattige Blauwe Druifjes toch niet bij?

Nee. Bloemen, planten en mooie luchten kunnen het gat in je ziel niet dichten. Was het maar waar. Soms lijkt het zelfs wrang dat alles maar uitloopt, terwijl het in jezelf zo donker is.

Maar toch ook ja. Mij helpt het in elk geval wel om opmerkzaam te zijn. Met aandacht kijken, luisteren en voelen, maakt me ontvankelijker voor wat mooi is om me heen. Zachter, en ook stiller. Dat past dan weer goed bij de Stille Week, de week voor Pasen. En dat moois hebben we hard nodig in deze wereld vol onrust, geweld en dood.

Afgelopen week werden we getrakteerd op mooie wolkenluchten en kleurrijke zonsondergangen. Ik kreeg er geen genoeg van, wat een feest voor de zintuigen! Zou de dominee dit bedoeld hebben, of niet? In elk geval geef ik er gewoon deze draai aan. En bij deze goede Paasdagen toegewenst!