Zorgen van een mantelzorger

Onlangs moest ik naar een bijeenkomst van mijn werk. Het thema van die avond was: Samenwerken met mantelzorgers. Van tevoren had ik er niet zoveel zin in, ik had thuis genoeg te doen! Maar ja, ik werd geacht aanwezig te zijn en had ook geen duidelijke reden om af te zeggen. Wie weet stak ik er nog wat van op voor mijn werk (Care Giver bij mensen met dementie).

Het eerste deel van de avond had ik moeite om me te concentreren. Op een gegeven moment vroeg ik me af waarom dat zo was. Was het te moeilijk? Was het niet interessant, of was het een ver-van-mijn-bed verhaal? Eigenlijk allemaal niet. Toch lukte het me niet om erbij te blijven, totdat er filmpjes getoond werden met voorbeelden van mantelzorgers. Wat vooral binnen kwam, was iemand die zich (in mijn ogen) tot in het absurde aanpaste aan het zorgen voor haar ouders. Ze had haar baan opgezegd, woonde doordeweeks niet meer bij haar man, beklaagde zich over haar zussen en broers die minder deden enzovoorts. Ik vroeg me bijna af of dit gespeeld was… zo ver kon je toch niet gaan?

Maar wat doe ik allemaal niet, omdat er thuis zorgen zijn? vroeg ik me vervolgens af. En ineens was het me helder waarom ik me niet zo kon concentreren, ik was zelf een vermoeide mantelzorger! Al langere tijd speelt er thuis het nodige rondom een kind met rugzakje, sinds kort is daar de ziekte van m’n man bij gekomen. Logisch natuurlijk dat ik moe was. Maar in mijn hoofd gaat alles niet even logisch, bij niemand waarschijnlijk die vermoeid raakt door wat ook. Zo kon ik toch iets milder naar die vrouw kijken die bijna alles opzij zette voor haar ouders. Alhoewel…er zijn grenzen. Ik heb intussen ontdekt dat ik er geregeld uit moet gaan, en niet de hele tijd thuis moet blijven om te zorgen. Daar komt namelijk geen eind aan. Mij helpt het om tijd te nemen om lekker te wandelen met vriendinnen, als het éven kan in het weekend een poosje te gaan sporten, zondags naar de kerk en een goed boek lezen.

Wat wij die avond meekregen was met name dit: kijk positief naar mantelzorgers, zij zijn niet per definitie overbelast en zielig. Mantelzorgen kan je veel voldoening geven. Maar je hebt wel meerdere petjes op, en dat kost veel energie. Doorgaan met zorgen totdat het water je aan de lippen staat, is niet handig. Vraag hulp in je omgeving en wacht daar niet mee tot je niet meer kunt etc.

Okay, allemaal heel duidelijk. Maar nu de praktijk, die is lastiger dan het verhaaltje. Want ik ben ook geen ster in hulp vragen. Om te beginnen al niet aan m’n eigen kinderen thuis… Goed, dat zijn tieners die niet in de rij staan om klusjes te doen. Maar het moet wel gebeuren. Voordat Gerard ziek werd, haalde hij weleens een stofzuiger door de kamer, maar dat is er tegenwoordig ook niet meer bij. Er komt aardig wat op mij neer zodoende. Moet ik dan huishoudelijke hulp inschakelen voor dat soort dingen? Daar heb ik helemaal geen zin in. Ik vind het fijn om wat met m’n handen te doen, juist als ik onrustig ben. Een ander zal misschien gaan Netflixen of gamen. Voorheen ging ik bij stress minder eten, wat ik toen heel logisch vond. Die gewoonte heb ik doorbroken, maar ik moet wel ergens heen met mijn stress.

Laatst was het ook weer zo’n dag. Gerard was al twee dagen hondsberoerd door de kuren die hij moest ondergaan. Aan de zijlijn staan valt dan echt niet mee. Ik vond het steeds lastiger om aan te zien. Misselijkheid bij een ziek kind heb ik vaak genoeg meegemaakt, maar dit was wel een graadje erger. Op een gegeven moment werd ik zo onrustig en boos, dat ik het doosje met zijn chemo pillen wel in de prullenbak wilde gooien!

Dat heb ik toch maar niet gedaan…In plaats daarvan ben ik me uit gaan leven in de tuin. Weg met alle uitgebloeide plantjes en onkruid! De wilde wingerd kon ook wel wat korter, en een andere klimmer die de hele tuin door kronkelt, rukte ik her en der eruit. Daarna zette ik een stel plantjes in de grond die al sinds april in potjes stonden…schande. Ik bracht alle afgeknipte takken en onkruid meteen weg naar een plek voor snoeiafval. Ziezo, de tuin zag er tenminste iets beter uit en ik voelde me moe maar ook een stuk beter! Zo kon ik ook weer voor Gerard en alle anderen zorgen.

PS: De kinderen zagen geen verschil in de tuin na al mijn werk 😟 Maar Gerard wel, toen hij weer bijgetrokken was… Wat heb je nou gedaan? vroeg hij geschrokken. Volgens hem was ik veel te rigoureus bezig geweest. Nou misschien wel, maar daarmee was zijn doosje dure pillen gered, en mijn vermogen om te mantelzorgen ook.