Te laat!

Van mantelzorgen naar de zorg. Schakelen is gelukkig één van mijn kwaliteiten ;-). Pas werd me gevraagd of ik na de ene cliënt ook nog bij een andere in wilde vallen. Het was een beetje krap allemaal, maar ik dacht dat het wel kon. Na m’n eerste mevrouw fietste ik snel naar huis, propte brood naar binnen, checkte of alles goed was met manlief en beantwoordde tien appjes van een kind. Daarna pakte ik de auto en reed vlug naar mevrouw twee. Pfff, precies op tijd reed ik het parkeerterrein op. Ik kende deze mevrouw nog niet, dus ik was benieuwd.

Terwijl ik de auto uitstapte, zag ik een mevrouw met een rollator klaar staan, naast een begeleider. Ze zwaaide niet terug toen ik naar haar zwaaide. Integendeel, ze keek me woedend aan.

‘Je bent te laat!‘

‘Te laat? Ik ben toch precies op tijd?’ zei ik verbaasd. Maar nee. ‘U had hier al een half uur geleden moeten zijn’, snauwde ze me toe. ‘Nu kom ik veel te laat op mijn afspraak!’ Ik besloot het kalm op te pakken en liep met haar naar de auto. Haar begeleider trok een gezicht naar me, succes!

Mevrouw was duidelijk niet in de stemming voor grapjes. Ze stampte nog net niet, maar het scheelde niet veel. Per ongeluk liet ze haar telefoon op de grond vallen, wat gevolgd werd door een hoop scheldwoorden. Ze wilde geen hulp bij het instappen, ze kon het zelf wel. Als ik maar opschoot. Mij was van tevoren verteld om niet teveel te verwachten van een gesprek in de auto, omdat ze nogal doof was. Dat was jammer, want zodoende kon ik ook niet vragen wat er mis was gegaan met onze afspraak. Als ik opzij keek, leek haar mond een rechte streep. Ze zat intussen driftig te typen op haar telefoon. Zo nu en dan begon ze weer te mopperen. ‘Waarom rijdt u niet wat harder? U kon best die ene auto inhalen!’ Ik haalde even diep adem. ‘Omdat ik al 80 rijd en niet harder mag’, zei ik. Ik liet me niet gek maken. Dat we iets later aankwamen bij de fysiotherapeut, daar ging ik ons leven niet op wagen. Maar gezellig was anders.

Na een poosje reden we een naburig dorp binnen. ‘Daar is het’, zei mevrouw kortaf, wijzend naar een gebouwtje. Ze stapte de auto uit en had geen tijd voor de rollator die ik haar aan wilde geven. Ongeduldig bleef ze voor de balie staan, waar de receptioniste net in gesprek was. ‘Loop maar door,’ gebaarde die. Mevrouw liep naar de kamer waar ze altijd werd behandeld, en voor het eerst bleef ze twijfelend stilstaan. Er was namelijk niemand.

Niet veel later kwam er een meneer aan, de fysiotherapeut. ‘ Zo zo, jullie zijn vlot!’ begroette hij ons vrolijk. ‘Mijn vergadering liep uit, dus ik ben eigenlijk ook iets te laat…’ Ons hele probleem was daarmee opgelost! Hij nam mevrouw mee en ik kon een uur wachten. Eindelijk tijd om uit te zoeken wat er mis was gegaan. En even frisse lucht, want ik had het er behoorlijk warm gekregen. Ik belde m’n werkgever om te vertellen wat er gebeurd was. Er bleek inderdaad een misverstand over de tijd, helaas… Maar ik had het goed opgepakt en zij zouden de familie er nog over opbellen.

Na een uur liep ik terug naar het wijkgebouw. Mevrouw had niet alleen fysiotherapie, maar deed ook nog een gymclubje. En dat terwijl ze al een eind in de 90 is! De deelnemers kwamen naar buiten, hoorde ik. Ook ‘mijn’ mevrouw. Er werd gevraagd of ze nog koffie wilde, maar dat hoefde ze niet. Ik liep naar haar toe. Aarzelend keek ze me aan. ‘U was mijn chauffeur toch?’ Ik bevestigde dat, en vroeg waarom ze geen koffie wilde drinken. ‘Ik versta er toch niks van,’ zei ze. ‘Maar wilt u met mij ergens koffie drinken?’ Verbaasd keek ik haar aan, ze was toch kwaad op mij? Maar ik besloot er op in te gaan. ‘Oh ja hoor, lekker!’ zei ik. ‘Goed, ik weet wel een leuke gelegenheid,’ zei mevrouw. Voor het eerst die middag brak er een glimlach door op haar gezicht. Ik werd er helemaal blij van.

Een stuk rustiger dan een uur daarvoor wandelde ze naar mijn auto. Nu mocht ik wél helpen met instappen, de gordel vastklikken en de leuning verstellen. Ze vertelde me dat ze heel vaak met haar man destijds ergens wat ging drinken, en daar zouden we heengaan. En ja hoor, ze wist de weg nog precies. Ik parkeerde de auto en hielp haar eruit. Vastberaden liep ze alle tafeltjes op het zonnige terras voorbij, naar binnen. Ze zocht een plekje in een vrijwel lege ruimte, zo ver mogelijk van iedereen af. ‘Anders versta ik u toch niet,’ lichtte ze toe. Vervolgens legde ze een soort geluidsversterker tussen ons in, en vanaf dat moment konden we prima praten. Mijn boze mevrouw ontpopte zich tot een vriendelijke, intelligente en belangstellende vrouw. Ze stelde me vragen die nog geen andere cliënt ooit had gesteld. Wat een verschil met de start van ons contact! Zo hadden wij een mooi gesprek, terwijl we lekker thee dronken en koekjes knabbelden. De tijd vloog om.

Tenslotte reden we kalm en tevreden weer naar huis. Bij het afscheid maakte ze mijn dag nog mooier, toen ze zei:

‘Wilt u me de volgende week weer op komen halen?‘