Mist, spinnenwebben en hersenspinsels

Op een mistige dag afgelopen week, was mijn hoofd ook een beetje wazig. Ik staarde naar buiten en had nergens zin in. Maar mijn rug protesteert tegenwoordig als ik op een stoel zit, dus met enige tegenzin trok ik m’n sportschoenen aan. Vooruit, even een stukje hardlopen. Veel zou er niet te zien zijn met die mist, voorspelde Gerard.

Nou daar had hij zich op verkeken, en ik zelf ook. Het was nog mistiger dan ik gedacht had, waardoor sommige dingen juist opvielen. Spinnenwebben bijvoorbeeld. Normaal zie je die amper, maar door de vochtige mistdruppeltjes juist wel.

Of de takken van bomen, van onderaf gezien met mist ook anders. Fascinerend toch?

Terwijl ik daar zo aan het lopen was, vroeg ik me af waarom ik de laatste tijd zo weinig schrijf. Het antwoord daarop is dat ik het druk heb, en weinig tijd voor reflectie. Het was al druk, en daar is de ziekte van Gerard nog bij gekomen. Zomaar ineens chemokuren en immunotherapie, misselijkheid en moeheid. Zomaar ‘normale’ dingen op een lager pitje. Wel met het perspectief dat dit tijdelijk is, maar toch. Daar kwam nog een corona infectie overheen…voor mij kortstondig, voor Gerard inmiddels al drie weken… Mijn dagen zijn gevuld met werken, eten klaarmaken, zorgen voor de kinderen en natuurlijk voor de patiënt. Met de patiënt naar het ziekenhuis- de huisarts- de oncologisch fysiotherapeut- de eerste hulp- noem maar op. En als vrouw-van doe ik dat natuurlijk met liefde. Maar de tijd dat ik dacht: wat zal ik nu eens gaan doen….? ligt ver achter me.

Ik heb al vaak te horen gekregen dat ik als mantelzorger ook goed voor mezelf moet zorgen. Een waarheid als een koe! Maar wat dat precies inhoudt, dat moet je zelf uitvinden. Bij mij wisselt het per dag. De ene dag is een stukje hardlopen prima, andere dagen is het beter om te wandelen. Soms ga ik met iemand praten, soms is de was ophangen met de radio aan al pure ontspanning. Het is goed om de deur uit te gaan, maar er zijn ook dagen dat ik overdag een paar uur bij moet slapen. Vaak heb ik het gevoel dat ik maar wat doe, maar kennelijk is dat het voor nu.

Wat ik in elk geval ontzettend leuk vind, is foto’s maken! Dit jaargetijde is af en toe een feest. Want behalve die ene mistige dag, werden we deze week toch echt verwend met een stel prachtige herfstdagen. Ik laat er graag nog wat plaatjes van zien.

——–++++++——–++++++——-++++++——–++++++——–++++++——–++++++——–

En op een dag zoals vandaag dat de tandarts me pijn doet, de kat op de vloer kotst, mijn man nog steeds ziek is en ik de spinazie aan laat branden… pak ik de foto’s er maar weer bij, en komt er vanzelf weer een lach op mijn gezicht.