Op de SEH

‘Ze willen je weer in het ziekenhuis zien, Gerard’.

Gerard lag op de bank, doodmoe door Covid die al wekenlang zijn lijf teisterde. Hij bleef maar hoesten en had vaak grillige koorts. ‘Huh, wanneer?’ ‘ Vanmiddag al’. Gerard mompelde een paar lelijke woorden, draaide zich om en viel in slaap.

Ik liet hem maar even, dan kon ik alvast zijn tas inpakken en wat spulletjes klaarleggen. Gerard was net vijf dagen geleden uit het ziekenhuis gekomen, nadat hij aan een longontsteking behandeld was. En nu was hij alweer ziek. De kans dat hij opgenomen zou worden was vrij groot, had een verpleegkundige mij aan de telefoon meegedeeld. Inmiddels kenden we de gang van zaken al. Je belt op, je rijdt naar het ziekenhuis, daar meld je je aan bij de Spoed Eisende Hulp (SEH) en dan maar hopen dat ze snel kunnen helpen. Vandaag was het de derde keer in vijf weken tijd.

Na een poosje werd Gerard wakker, en begon hij zich klaar te maken. Voor mijn gevoel op z’n elf en dertigst, maar hij had zo weinig energie, dat dit gewoon zijn tempo was. Hij kon er niks aan doen, maar ik raakte lichtelijk gestrest toen hij ook nog rustig z’n tanden ging poetsen. De tijd tikte door en straks waren er tien anderen voor ons! Maar uiteindelijk kwamen we bij het ziekenhuis aan. Gerard was een stuk helderder inmiddels en meldde zich bij de balie van de SEH. De wachtkamer was niet zo vol, maar schijn bedriegt. Het was juist zo druk, dat alle kamertjes bezet waren. Dat hadden we nog niet eerder beleefd.

Gelukkig werd Gerard wel alvast geholpen. Bloeddruk, hartslag, temperatuur. Er moest bloed geprikt worden, wat bij hem een heel gedoe is. Zijn aderen werken niet meer mee sinds hij chemokuren ondergaat. Alsof ze aanvoelen dat er iets loos is, zakken ze steeds dieper weg. De verpleegkundige die deze schone taak op zich kreeg, zette Gerard in een stoel op de gang. Acht buisjes bloed moesten er gevuld worden. We hielden allebei even onze adem in… het lukte… weer niet. Maar kijk, na even zoeken en opnieuw prikken, begon er toch wat bloed te stromen. Deze man had er gelukkig handigheid in.

Terwijl we daar nog op de gang zaten, kwamen er twee verpleegkundigen aan met een bed. Gerard mocht erop gaan zitten en werd naar een onderzoekskamertje gereden. Op de vraag hoe hij heette, gaf hij zingend antwoord: ‘Ik ben Gerrit, en ik steel als de raven…’ Verbaasd keken de verpleegkundigen hem aan, ze kenden het liedje helemaal niet. ‘Jullie zijn nog jong, en ik ben een beetje euforisch omdat het bloedprikken achter de rug is!’ verklaarde Gerard. Ik was blij dat hij dat zelf zei, want ik vroeg me bijna af of het wel goed met hem ging…

Eenmaal op het kamertje aangekomen, kwam er enige vaart in. Er moest nóg een buisje bloed afgenomen worden, er moest een longfoto gemaakt worden, een urinetest, een coronatest, en tussendoor stelden diverse verpleegkundigen en een arts elke keer dezelfde vragen. In de verte hoorde ik een baby huilen. Een wat groter kind lag ook te gillen: ‘Ik ben niet ziek, ik wil naar huis!’ gevolgd door veel gehuil. Arm kind en arme ouders. Wij wilden ook naar huis, maar als volwassene kun je tenminste nog begrijpen wat er gebeurt. Gerard was moe en deed intussen maar weer een dutje. Zelf hing ik wat op de stoel en liep heen en weer om koffie, thee en bouillon te halen. Verder zat ik maar te wachten op alle uitslagen, met de kinderen te appen en me te vervelen. Ik krijg sowieso altijd hoofdpijn op de SEH.

Uiteindelijk kwam er een dokter vertellen wat er ontdekt was: weer een nieuwe longontsteking. 😟 Het coronavirus was ook nog steeds actief en Gerard moest weer opgenomen worden. Gelaten hoorden we het aan. Vervolgens moesten we nog drie kwartier wachten tot er ergens plek was. En waar was dat uiteindelijk? Op de afdeling geriatrie! En dat als jonkie van 60… Geloof het of niet: toen hij daar eindelijk lag, kwam er wéér een verpleegkundige met een lange vragenlijst. Inmiddels was het kwart over negen, vijf uur nadat we daar aangekomen waren. Ik wilde naar huis naar onze dochter, die alleen zat, en Gerard wilde maar één ding: rust aan zijn hoofd.

P.S.

Gerard is inmiddels gelukkig weer thuis na zes dagen ziekenhuis # Hij knapte op door een plasma-transfusie met Covid-antistoffen # Zijn lichaam maakt weinig antistoffen aan, dus blijf uit de buurt als je snotterig bent! # Nu moet hij herstellen (en aankomen) # en nog twee chemo- & immunokuren te gaan 😲