18 plus

Juli is de maand waarin drie van onze zes kinderen geboren zijn. Daar is nog een verjaardag bij gekomen van ‘de aanhang’ zoals dat heet, ofwel we hebben dan heel wat feestjes te vieren! Eentje daarvan was afgelopen zaterdag, onze zoon Maarten werd namelijk 18. Aangezien hij bijna altijd in de zomervakantie jarig is, kwam hij het er kwa feestjes bekaaid vanaf. Op de basisschool kon je het nog vooraf vieren, maar op de middelbare school had hij daar geen zin meer in. De helft van zijn vrienden en familie was toch al op vakantie… Maar nu werd hij 18! Tijd voor een Big Party!!!

Al weken van tevoren was hij bezig met hoeveel vrienden er mochten komen, en wanneer en hoe. Hij begon in zijn voorstel met een stuk of 30 man. Dat leek ons geen goed idee. Wie ons huis plus tuintje kent, snapt meteen waarom. Minder dus. Hij bleef hangen bij ‘een stuk of 20 dan’. Dat leek mij nog steeds veel, maar goed. Heel concreet werden de plannen verder niet, waardoor de stress bij mij toe nam. Ik zag de bui al hangen dat er vlak van tevoren een beroep op mij zou worden gedaan. Dus ik begon te zeuren: ‘Maarten, je moet een boodschappenlijst maken. Maarten, heb je de buren al gewaarschuwd? Maarten…wakker worden!’

Maarten was nog druk met zijn verlanglijst, voordat er een boodschappenlijst kwam. Hij had in de tussentijd de familie uitgenodigd. Alles op één en dezelfde dag, pfff… En ja, uiteindelijk deden wij de boodschappen samen pas vlak van tevoren. Maar in goede harmonie, dat moet gezegd worden. Al kon ik er niet bij wat een enorme hoeveelheid bier er ingeslagen werd! Alles onder het mom van: ‘Ja mam, nu ben ik 18!’ Zo moesten er ook een paar flessen sterke drank bij. Trots liet Maarten zijn I.D. kaart zien bij de betreffende winkel, waar de verkoopster natuurlijk niet verblikte of verbloosde. Ze wenste hem veel plezier met zijn feestje, terwijl ik mijn hart vast hield. Daarna sloegen we nog de nog de nodige flessen cola in, sapjes voor de enkeling, wat blikjes nul. nul (‘Mama, dat drinkt niemand!’). En om een bodem te leggen een hoop snacks voor in de airfryer, chips en stokbroden. Het feest kon beginnen.

Nu schrijf ik het allemaal leuk en luchtig, maar in het echt had ik er best wat moeite mee. Toen ik zelf 18 werd, dronk ik nog geen druppel. Het interesseerde me ook niet, ik was veel te bang om dronken te worden! De gevolgen daarvan had ik op diverse schoolfeestjes wel gezien. Ik kan me heel die verjaardag überhaupt niet herinneren. Wel dat ik ging studeren en op kamers ging, iets wat toen nog niet zo ingewikkeld was als nu. Ik leerde pas drinken in mijn studententijd. Maar na anderhalf glaasje wijn was ik al draaierig, en daar had ik helemaal geen zin in. Bescheiden zijn met alcohol was voor mij dus geen opgave. Mijn ouders waren er eigenlijk makkelijker in. Zij dronken graag een wijntje, mijn zus ook na haar zestiende verjaardag. Mijn broers dronken in het weekend bier met vrienden. Er stond ook altijd sterker spul in de kast, een ‘slaapmutsje’ voor mijn vader, en wat sherry voor mijn moeder. ‘Voor de gezelligheid’. Er was één oom die bij familiefeestjes weleens aangeschoten werd, dat vond ik dan eng. Maar verder geen gekke dingen op dit vlak.

(Ik realiseer me dat ik mede door mijn eetstoornis vroeger zo’n aversie tegen alcohol had. Ik was erg streng voor mezelf over wat ik mocht eten en drinken. Genieten hoorde daar niet bij, iets nieuws uitproberen ook niet. Wijn of bier vielen dus meteen af.)

Terug naar het feestje van onze zoon. Het was geslaagd! Eerst met de familie, daarna met zijn vrienden. De meesten kwamen pas nadat wij -op verzoek- het pand hadden verlaten. De buren links en rechts waren uit voorzorg ook vertrokken… Onze oudste zoon bleef wel, die hielp Maarten waar nodig en hield toezicht op het feest. Een prachtig voorbeeld van broederlijke samenwerking! Want als je 18 plus bent en je drinkt net wat teveel, dan is het lastig om het overzicht te houden. Maar alles was nog heel toen wij om 1 uur thuis kwamen, en er was geen politie aan de deur geweest (grapje van onze oudste zoon). Slechts één feestganger was kotsmisselijk naar huis gebracht, de rest was alleen maar luidruchtig en vrolijk. Zin om naar huis te gaan hadden ze niet, het leek wel een schoolklas kinderen buiten op het plein! Maar om kwart voor 2 fietsten ze eindelijk weg, om elders het feestje voort te zetten. Voor ons tijd om heerlijk te gaan slapen.

P.S . Waar ik de discussie nog aanging met Maarten van liever geen sterke drank, werd dit totaal teniet gedaan door zijn vrienden die hem liters kado gaven… Ik kijk al uit naar de dag dat hij 0.0 ook prima vindt.